گاهی وقت ها نوستالژی های کودکی ام آنقدر بزرگ می شود،
- قد آسمان-

که تمام روزمرگی هایم را یا به باد فراموشی می سپارم یا به دستش؛

حاضر می شوم دیپلمم را با 7 سالگی ام عوض کنم.

2 ترم دانشگاهم را با 5 سالگی ام.

تمام حافظه ام را بدهم، چند ساعت آن عکس تولد سه سالگی ام جان بگیرد.

هر از چند گاهی یاد بچگی ام میفتم؛

پاک بود.

ظهر ها مادر که می خوابید من برای خودم قصه می گفتم.

خوابم که نمی بُرد؛

من بودم، چند تا ماشین کوچک، جاده های روی فرش!

دست های کوچکم بوی زندگی می داد؛
درست یادم می آید.

ولی خب فایده ای ندارد،

او که برای زندگی برنامه نوشت دکمه ی بازگشتش را تعریف نکرد!

تیر 88